Μυθολογία - Κίνηση - Γλώσσα 

                   

                                    Β

                           Βάκχος Διόνυσος

                        

    Από τα βάθη των βουνών και των δασών της Γης κι από τα βάθη του νερού, των ποταμών και των λιμνών σηκώνεται βίαιη βουή, ίσια ιαχή, φωνή διαπεραστική του Ίακχου Βάκχου και της ακολουθίας του, των Βακχών. Με την ιαχή, την δυνατή φωνή του Βάκχου, η φύση φουσκώνει βλασταίνει, σκάνε οι βολβοί, τα σπέρματα της Γης και βγάζουν τους βλαστούς τους, η Γη ανθίζει, βρισκόμαστε στην Άνοιξη. Ο Βάκχος είναι ο Διόνυσος, ο θεός της χαράς και του χορού, χαρίζει στους βροτούς τον βότρυν, τα σταφύλια απ’όπου βγαίνει ο οίνος, το κρασί΄ με το κρασί οι άνθρωποι ξεχνούν τα βάσανα του βίου τους που τους βαραίνουν και βακχεύονται, συνομιλούν με τον Βάκχο, τον Θεό, βαπτίζονται, μυούνται στον βέβαιο κύκλο της ζωής και του θανάτου, τον βιώνουν.

     Ο Διόνυσος ως Βάκχος στέκεται βοηθός στους βροτούς που βάζουν, φωνάζουν «Βάκχε,Βάκχε» και τον καλούν΄ θυσιάζουν στον βωμό έναν αρσενικό βούν, έναν ταύρο και βούλονται, ζητούν βλάστηση και βέβαιη, στέρεη δύναμη. Αυτοί οι βροτοί βλέπουν τους βότρεις τους, τ’αμπέλια τους να μεγαλώνουν, να βλασταίνουν, να βγάζουν άφθονο κρασί και αποβάλλουν, αποδιώχνουν κάθε βάρος. Ο Βάκχος λέγεται και βουγενής – μια ιστορία λέει ότι ο Βάκχος γεννήθηκε από έναν θηλυκό βουν, μια αγελάδα΄ λέγεται και βρόμιος ο Βάκχος γιατί κάνει τη Γη να βρέμει και να τρέμει΄  με βροντόφωνα κύμβαλα, τύμπανα κι αυλούς οι Βάκχες βαδίζουν και χορεύουν, αλλαλάζουν, με αλλόκοτους αλλαλαγμούς, φωνάζουν κι ολόκληρη η Γη βοάει δυνατά και τα βουνά ολόκληρα και τα λιβάδια βρίθουν, γεμίζουν με βλάστηση, οι βράχοι ανοίγουνε στη μέση κι αναβλύζει σαν βρύση το νερό, κι οι άνθρωποι ως βροτοί, θνητοί, βλίττουν, τρυγούν το μέλι από τις μέλισσες και ρέει άφθονο κρασί για τους βροτούς που βλέπουν τον Βάκχο και βακχεύονται, χορεύουν ξέφρενα.

     Ο Διόνυσος φροντίζει για την βρώση των ανθρώπων, την τροφή τους και την πόσιν τους, το γάλα από τα βουβάλια που θα πιούν, το νερό και το κρασί τούς βοηθά, έχουν στο βιός τους για να ζήσουν πρόβατα να βόσκουν και βούς, αγελάδες και ταύρους.

     Όσοι όμως είναι βλάσφημοι, δεν βλέπουν τον Βάκχο ως Θεό και είναι βάρβαροι, βέβηλοι, δεν επιβιώνουν, δεν ζουν΄ αυτούς τους βλάπτει ο Βάκχος, βάπτει, βάφει με το αίμα τους τη Γη, βορά τούς ρίχνει, τροφή στα άγρια θηρία και οι Βάκχες, η ακολουθία του, τους βιβρώσκουν, τους κατατρώγουν. Ο ίδιος ο Διόνυσος ως Βάκχος, σαν θηρίο βρυχάται από τα βάθη του βωμού του, προβαίνει στο βάθρο, στο σύνορο του κάτω με τον πάνω κόσμο, προβάλλει με ένα προσωπείο, με μια μάσκα και βαάζει, φάσκει, προφητεύει ο Βάκχος, ενώ η Γη ολόγυρά του βράζει. Με τη μάσκα ομιλεί ο Βάκχος και μυεί, οδηγεί τους πιστούς βροτούς του στα μυστικά της φύσης, του βίου και της βλάστησης, εισβάλλει ο Βάκχος μέσα στην άβυσσο των ανθρώπινων ψυχών και του κόσμου, βασιλεύει, βυθίζεται βαρύς στα έγκατα της Γης, στο βασίλειο του Άδη, των νεκρών. Έπειτα εκβαίνει, βγαίνει από τα βάθη και βαδίζει χορεύοντας στα βουνά, η φύση ανθίζει, ανοίγει και αναγεννά. Είναι άνοιξη. Ο βόμβος της ζωής είναι μαζί του.

                                                         Φ                 

             

                                  ΦΟΙΒΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ

     Κάποτε ανταμώνει ερωτικά ο Δίας με τη Λητώ, κόρη του Τιτάνα Κοίου που τα πάντα ακούει και παρακολουθεί και της Φοίβης που φάει, λάμπει από φως. Η Λητώ φέρει μέσα της τον Φοίβο Απόλλωνα και την Φοίβη Άρτεμη και περιφέρεται σε πολλούς τόπους, θέει, τρέχει παντού, φθάνει η ώρα να γεννήσει. Μόνο ένα νησί τής φανερώνεται φιλόξενο, η νήσος Αστερία που σαν το φύσημα του ανέμου περιφέρεται στο πέλαγος κι ονομάζεται Δήλος, όταν η Λυτώ φύει τελικά, γεννάει τα ολόφωτα παιδιά της, στηριγμένη σε έναν φοίνικα, τον Φοίβο Απόλλωνα και την Φοίβη Άρτεμη, φύτρα, γενιά του Δία, του αρχηγού του φωτός και της φωτιάς. Η Δήλος όπου δηλώνεται, φανερώνεται στον κόσμο ο Απόλλων και η Άρτεμις, φαείνει, φαέθει μεμιάς, ολόκληρη φεγγοβολά από το χρυσό φως του Απόλλωνα Ήλιου και κάνει τη Δήλο άφθαρτη στον χρόνο, αιώνια, με τις ρίζες της να φθάνουν ως τον πάτο της Γης. Στη φύση του θεού Απόλλωνα είναι το φώς και ως Φοίβος εμφανίζεται φαεινός, ολόλαμπρος στην επιφάνειά του. Στους φθαρτούς ανθρώπους που φθείρονται, που γερνούν, προσφέρει τη φροντίδα για τις φρένες τους, για τον νου και την ψυχή τους, βάζει φραγμό στη φρίκη που φέρουν για τον θάνατο, αποφεύγουν τον φόβο, τους εμφυσά, τους εμπνέει, φυσάει μέσα τους το φώς του κι οι άνθρωποι φαιδρύνουν, ευφραίνονται, σφίζουν από χαρά και δεν φθίνουν από τον φθόνο τους, δεν καταστρέφονται, παρά σώφρονες και φρόνιμοι, ζουν αρμονικά σε αφθονία.

   Έτσι η ολόφωτη Δήλος αφιερώνεται στον Φοίβο Απόλλωνα, δηλώνεται, προσφέρεται σ’αυτόν΄ όπως κι ο Φοίνικας τού αφιερώνεται που αναφύεται, αέναα αναγεννιέται΄ τα φυλλώματά του, τα φύλλα του φουσκώνουν στον αέρα σαν τα φτερά του Φοίνικα πουλιού, μισά φοινά, πορφυροκόκκινα σαν αίμα, μισά χρυσά όμοια με φλόγες, ενώ ο ίδιος ο Φοίνικας φλέγεται μες στη φωτιά κι αναγεννιέται. Κάνει το είδος του, τη φυλή του αθάνατη. Ο Φοίβος Απόλλων θέλει να φανερώνει τη σοφία του΄ όπως τα φύλλα–φτερά του Φοίνικα εμφανίζονται πολλά, έτσι τα διάφορα φάσματα, πλευρές της φύσης των ανθρώπων, θέλει να φανερώνει ο Φοίβος, και τις φάσεις τους στον χρόνο, τις περιπέτειές τους, ώστε οι άνθρωποι να φυλάγονται και να φροντίζουν μην φθαρούν, μην καταστραφούν.

     Ο Φοίβος ψάχνει το κέντρο για τη φωνή του και τη φήμη του και κάποτε φθάνει σε μια φελλίδα γη, όλο βράχους, όπου φλέουν, βγαίνουν, αναβλύζουν πηγές και αέρια βαθιά μέσα από της Γης τα βάραθρα, τις σπηλιές. Ο τόπος αυτός είναι οι Δελφοί, η μήτρα, ο ομφαλός, ο αφαλός της Γης που οδηγεί στο κέντρο της. Φρουρός εκεί ο όφις Πύθωνας, το τεράστιο φίδι που φράζει την είσοδο στον κάτω κόσμο, παραφυλάει να φάει όποιον περιφέρεται εκεί γύρω. Αυτόν τον όφι, τον Πύθωνα, ο Φοίβος Απόλλων τον φονεύει, τον σκοτώνει και βάζει τέλος στη φρίκη. Στη θέση του Πύθωνα, ο Απόλλων βάζει την Πυθία που προφητεύει πλέον, μαντεύει, μιλάει για τα άφατα, γι’αυτά που δεν φαίνονται, δεν λέγονται. Η Πυθία φράζει, λέει με τρόπο μαντικό το μέλλον, προβλέπει. Ο Φοίβος Απόλλων εμφυσά, εμπνέει στην Πυθία τους φθόγγους, τη φωνή του κι οι Δελφοί από μαντείο της Γης κι αργότερα της Θέμιδας και της Φοίβης, φέρουν τώρα τις μαντείες του Φοίβου.

    Η μαντική κι η μουσική είναι τέχνες του φωτός που σχίζουν το σκοτάδι, εμφανίζουν τη γνώση της φύσης σε όλο της το φάσμα, σε όλες τις πλευρές της. Ως θεός Ήλιος, ο Φοίβος Απόλλων με τις ακτίδες του αρμονίζει, κουρδίζει με το φως του τον κόσμο, φέρει τη μέρα, τη νύκτα, τις εποχές του χρόνου και με την φόρμιγγά του, την εφτάχορδη κιθάρα του φέγγει στο νου ανθρώπων και θεών. Η μουσική του φέρβει, τρέφει τους ανθρώπους, με την φόρμιγγά του οι άνθρωποι φαντάζονται τη ζωή, είναι το φάρμακό τους απέναντι στη φθορά που φέρνει ο θάνατος.  Η φόρμιγγα του Φοίβου βγάζει φθόγγους, σαν ηλιακές αχτίδες, φωνές, φιτύματα, γεννήματα του λόγου και της λογικής που εμφυσούν στον άνθρωπο την αρμονία, την φιλία με τον εαυτό του και το σύμπαν.

      Ο Φοίβος Απόλλων ως Ήλιος φάει, θερμαίνει με τις φλογερές αχτίδες του, φύει τα βλαστάρια, τα φιτύματα της φύσης τα γεννά, τα κάνει φυτά, η φωτιά του όμως έπειτα τα φθείρει, τα καταστρέφει και μετά πάλι τα εμφανίζει, τ’αναγεννά. Αυτή είναι η φυσική φορά της ζωής κι ο Φοίβος Απόλλων ως Αρχηγέτης, αρχηγός, φέρει το φως με την μαντική και μουσική του τέχνη αλλά πάντοτε φυλάει στη φαρέτρα του τα φονικά του βέλη και τα τοξεύει, φέρνοντας μεμιάς γλυκό θάνατο.  Άλλες φορές πάλι ιατρεύει με τα φάρμακά του, καθαρίζει του ανθρώπους από τη φθορά κι από τα λάθη τους ή είναι Αλεξίκακος, αλέξει, προφυλάσσει από το κακό. Ο Αειγενέτης Φοίβος φροντίζει για την αναγέννηση εσαεί, για πάντα, αφού το κάθε πλάσμα έχει φως από τη φύση του κι η φωτιά, το πυρ είναι αείζωον, ζει αιώνια.

                                                  Φ

                                     ΦΟΙΒΗ ΑΡΤΕΜΙΣ

     Η Φοίβη Άρτεμις είναι η Σελήνη, το φεγγάρι που φέγγει τη νύκτα, η αδερφή του Φοίβου Απόλλωνα που αυτός ως Φοίβος Ήλιος φάει, φωτίζει τη μέρα΄ γεννιέται κι αυτή στη Δήλο, στο φεγγοβόλο νησί. Είναι αγνή στη φύση της η Φοίβη Άρτεμις, ποτέ της δεν νυμφεύεται, δεν έχει άντρα σύντροφο, μονάχα συντρόφισσές της τις νύμφες, κόρες κι αυτές ανύμφευτες. Η Άρτεμις ορμάει με τις νύμφες στα βουνά και στα φαράγγια, με τις φαρέτρες τους γεμάτες βέλη να τοξεύουν τ’άγρια ζώα στη φωλιά τους. Ζούν μέσα στη φύση άγρια και κυνηγούν όπως οι Αμαζόνες, οι άφθαστες πολεμίστριες, οι Αμαζόνες με τους μαζούς τους, τους μαστούς τους, τα στήθη τους που είναι σαν τα νέφη που συννέφουν, συγκεντρώνονται μπρος στη Σελήνη που φέγγει και φιτύουν, σπείρουν τη βροχή τα σύννεφα, αναφύονται τα βλαστάρια της φύσης, η Γη αναγεννάται.  Όπως η Σελήνη στις διάφορες φάσεις της φέρβει, τρέφει το φως της όλο και πιο πολύ, έτσι και η Φοίβη Άρτεμις ανατρέφει τα βλαστάρια των ανθρώπων, τα παιδιά τους, τα προφυλάσσει από τη φθορά και από τη φθίση, την καταστροφή γιατί τα φιλεί, τα αγαπά. Και κάποτε φθάνει στους Δελφούς, ως αδερφή του Φοίβου Απόλλωνα, η Φοίβη Άρτεμις με τις νύμφες και την εφτάχορδη λύρα της να διαφημίσουν, να δοξάσουν όλοι μαζί το ουράνιο φως της Σελήνης και του Ήλιου που φέρουν στη φύση όλα τα φάρμακα για τη ζωή.

ΕΨΙΛΟΝ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

                         
                    

 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 6ο ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ-ΚΙΝΗΣΗ-ΓΛΩΣΣΑ

     Ανάμεσα στον αραιό αιθέρα του Ουρανού, στο ελαφρύ αέρινο έδαφός του και στο Έρεβος, το αέρινο σκοτάδι μες στη Γη, ευρίσκεται η Ημέρα και η Έρα–Γη. Ένα Έψιλον είναι ο ουράνιος αιθέρας, ο αέρας του Ουρανού που επάνω του φέρει την Έρση, την δροσιά κι ενδιάμεσα η Ημέρα που ιαίνει, αέρινα θερμαίνει με τον Ήλιο την Έρα, την Γη και εντός της, μέσα της, ως έρεισμά της, ρίζα της, το Έρεβος, η σκοτεινή ερημιά που ερέφει, που σκεπάζει εντός της τον κάτω κόσμο.

 

     Επάνω στην Έρα, την Γη, το πρωί, την ώρα της Έρσης, της δροσιάς, ο αιθέριος Δίας ερωτεύεται την Ατλαντίδα Μαία που εστία της, κατοικία της έχει τα ερημικά βουνά της Αρκαδίας. Στο εσωτερικό ενός σπηλαίου, ενώνονται ερωτικά ο Δίας και η Μαία κι έρχεται στον κόσμο ο αέρινος Ερμής, θεός του ανέμου. Εισέρχεται παντού ο Ερμής, επάνω κάτω, εντός κι εκτός, ενώνει σε Έψιλον τον Ουρανό, την Έρα–Γη και το Έρεβος στον κάτω κόσμο. Ο Ερμής είναι ελαφρύς, ελίσσεται στον Ουρανό, με τα γοργά του πέδιλα τα φτερωτά, τις ενδρομίδες, εργάζεται στα σύννεφα και έρρουν αυτά και χάνονται. Ως Αργεϊφάντης ο Ερμής, φαϊνει, εμφανίζει αργά, γρήγορα δηλαδή, γοργά τον αργυρό λαμπρό Ουρανό · ως άνεμος Αργέστης  ο Ερμής, ελεύθερο κρατά τον Ουρανό με τον αέρα του, αίθριο, καθαρό τον έχει μες στα άστρα.

     Καθώς φτερωτός ο Ερμής ελίσσεται με χάρη σε ολόκληρη την Έρα– Γη και τον Ουρανό, ο αέρας του αείρει, εγείρει αρμονικούς θορύβους, μουσική, άλλοτε ελαφρυά και απαλή, άλλοτε εριστική κι ορμητική. Έργο του Ερμή, όντας μωρό, η πρώτη λύρα, η κιθάρα, εφεύρεσή του · το πρώτο του έρμαιον, το πρώτο του εύρημα στο έδαφος της Έρας – Γης, είναι μια χελώνα. Στο όστρακό της, στο καβούκι της έλκει, τεντώνει επτά χορδές και τότε ελευθερώνεται εξαίσια μουσική. Ο Ερμής εργάζεται επάνω στην λύρα και την κάνει όργανο αρμονικό. Με τον αέρα του ο Ερμής εγγίζει τις επτά χορδές κι οι ήχοι τους ελίσσονται, σαν άπειρες έλικες, κύκλοι ανέρχονται στον Ουρανό. Εκεί επάνω ο Ερμής, ο αέρινος θεός ενώνεται αδερφικά με τον Απόλλωνα, τον φωτεινό θεό, τον κάνει εταίρο του, σύντροφό του και του εγχειρίζει, στο χέρι του εντός, μέσα, του παραδίδει την λύρα, το εργαλείο της μουσικής. Ερμής κι Απόλλων, αήρ και πυρ, αέρας και φως, έχουν έθος, συνήθεια να ενώνονται κι ο Ερμής–αήρ ενάπτει, ανάβει την φωτιά του Απόλλωνα και την ενδυναμώνει. Οι αρμονίες που εμφυσά στην λύρα ο αέρινος Ερμής ελευθερώνονται και οι λάμψεις, οι ακτίδες του Απόλλωνα εγείρουν, σηκώνουν ψηλά στον Ουρανό κι ευρύνουν, απλώνουν την μουσική σε ολόκληρη την Έρα–Γη.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ από 7 έως 97 χρονών

Από τότε που γεννιόμαστε και ίσως από πιο πριν, ακούμε την πρώτη μας γλώσσα! Μαθαίνουμε να ανα–γνωρίζουμε τις έννοιες μέσα από τους ήχους–λέξεις. Ακούμε το μααμ της μαμάς–μάνας, το συνδέουμε με το μαλακό υγρό φαγητό, το γάλα που δεν τελειώνει · η ρίζα–λέξη μάω στα αρχαία ελληνικά σημαίνει επιθυμώ σφοδρά, ποθώ · ακούμε επίσης το ένρινο καθησυχαστικό νααα, νααα του τραγουδιστού νανουρίσματος για νάνι, για ύπνο · η ρίζα–λέξη νάω στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ρέω, τρέχω ασταμάτητα, αέναα · έπειτα μεγαλώνοντας ακούμε την λέξη (μ)πάλλα καθώς βλέπουμε την πρώτη σφαίρα που πάλλουμε, κινούμε στα χέρια με παλμό, χορεύοντάς την, είναι η πρώτη μας σχέση με το σύμπαν..!

Ένα ταξίδι στην γλώσσα – γι’αυτό πρόκειται – μέσα από ένα πολύχρωμο και παραστατικό παιχνίδι με την συμμετοχή της ακοής, του σώματος, της φωνής και της γραφής. «Αγγίζουμε» τα αρχαία κείμενα του Ομήρου, του Ηρακλείτου, του Ησιόδου, του Πλάτωνα – που όχι δεν είναι δύσκολα! – καθώς ανα–ξανά–γνωρίζουμε τις λέξεις τις σημερινές, το νόημά τους, μέσα από το έτυμον, την πρώτη γνήσια αρχική τους σημασία.

Συνδυάζοντας, αναλύοντας, αντιθέτοντας, φιλοσοφώντας, ορθογραφώντας και προπαντός παίζοντας,  ερχόμαστε σε επαφή με τον αρχαίο λόγο και τελικά παράγουμε τον δικό μας, τον νέο λόγο, πιο ώριμο και πιο συνειδητό.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΛΩΣΣΑ & ΠΑΙΧΝΙΔΙ» :

­               

     Το βιωματικό εργαστήριο «Γλώσσα & Παιχνίδι» απευθύνεται σε παιδιά Δημοτικού καθώς και σε όσους ξεκινούν την ενασχόλησή τους με τα γράμματα και την γλώσσα ή θέλουν να εντρυφήσουν περαιτέρω σε αυτήν. Πρόκειται για επτά, σε πρώτη φάση, πρωτότυπες ιστορίες 50 λεπτών περίπου η καθεμία – ορισμένες εμπνευσμένες από την ελληνική μυθολογία – που έχουν ως αφετηρία τις ρίζες των ελληνικών λέξεων. Στις επτά αυτές ιστορίες πρωταγωνιστεί ένα παιδί που ζει διαμέσου των αιώνων και ανακαλύπτει σε ενεστώτα χρόνο τον κόσμο και τις λέξεις.

     Στη διάρκεια αυτού του εργαστηρίου αναλύονται με παραστατικό και αφηγηματικό τρόπο οι πρώτες ρίζες των ελληνικών λέξεων. Μέσα από το νήμα της εκάστοτε ιστορίας, με δεδομένες τις αρχαίες ρίζες που πραγματεύεται, παράγονται οι συναφείς λέξεις που περιγράφουν κάθε φορά τον κόσμο, τον άνθρωπο και το περιβάλλον του.

     Στο βιωματικό εργαστήριο «Γλώσσα & Παιχνίδι», τα παιδιά  τοποθετούν φωνητικά τα γράμματα στο στόμα τους, παρακολουθούν τον τρόπο “εγγραφής” τους μέσα σε αυτό, τα προφέρουν. Ακολουθώντας πάντοτε τον ρου μιας ιστορίας, σωματοποιούν τα γράμματα μέσω μιας συγκεκριμένης κίνησης ή χορογραφίας και έρχονται σε άμεση οπτική επαφή μαζί τους μέσω ιδιότυπων κατασκευών που εξυπηρετούν κάθε φορά την συγκεκριμένη ιστορία και τις λέξεις της. Ηχογραφούν τους δικούς τους ήχους–μουσική, παράγοντας πρωτότυπες ηχητικές φόρμες, εμπνεόμενα κάθε φορά είτε από μία λέξη ή ρίζα λέξης, είτε από μια εικόνα–ιστορία, είτε από ένα συναίσθημα. Στη συνέχεια, δραματοποιείται και πάλι το κομμάτι της ιστορίας που έχει επενδυθεί ηχητικά από τα παιδιά και έπεται η συνέχεια.

     Με την αναπαράσταση των γραμμάτων ως φυσικών ήχων που μπορούν να παράξουν μουσική, εικόνες, συναισθήματα όσο και έννοιες, στόχος του εργαστηρίου είναι να περάσει στη συνείδηση των παιδιών ότι κάθε γράμμα έχει τον δικό του ρόλο και συμμετοχή στη σύνθεση των λέξεων ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του όπως για παράδειγμα το αρχικό Άλφα που ανοίγει, με την συνδρομή των υπολοίπων, παράγει την λέξη ανάσα, το Ρώ που ρέει τη ροή, το Ύψιλον που καμπυλώνει το ύδωρ. Έτσι, μέσω της κίνησης του σώματος, των σκηνικών εργαλείων και των διάφορων ήχων που τα ίδια τα παιδιά παράγουν, εδράζουν κάθε φορά κάθε γράμμα σε ένα μέρος του σώματός τους ή σε μια συγκεκριμένη κίνηση και οδηγούνται στη συνέχεια στις διάφορες λέξεις που συνθέτουν κάθε ιστορία.  Με αυτόν τον τρόπο, βοηθούνται τα παιδιά να συλλάβουν βαθύτερα τον ρόλο που παίζει κάθε γράμμα καθώς συνταιριάζεται με τα υπόλοιπα και να κατανοήσουν περισσότερο την έννοια που κάθε λέξη αντιπροσωπεύει.

    Με την ανάλυση των λέξεων στις αρχικές ρίζες τους και στις καταλήξεις τους, η ελληνική γλώσσα, αρχαία και νέα, παρουσιάζεται ως ενιαίο σύνολο. Μέσα από μια ιστορία που δραματοποιείται, με την επανασύνθεση και τον συνδυασμό των λέξεων μεταξύ τους, το βιωματικό εργαστήριο «Γλώσσα & Παιχνίδι» στοχεύει στο να έρθουν τα παιδιά σε επαφή τόσο με την ετυμολογία κάθε λέξης όσο και με την ορθογραφία της. Στοχεύει στο να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά την συνάφεια των συγγενών λέξεων μεταξύ τους και να αποκτήσουν, στο μέτρο του δυνατού, την ικανότητα να αναλύουν και να συνθέτουν από μόνα τους διάφορες πρωτότυπες ή μη λέξεις.

     Τα παιδιά εγγράφουν τα ίδια με την συνδρομή σύγχρονων μηχανημάτων που παρέχονται στο εργαστήριο, τους ήχους και την μουσική κάθε ιστορίας, αυθόρμητα, μπαίνοντας σε μια επιπλέον διαδικασία ανακάλυψης των ήχων των λέξεων και των γραμμάτων σε σχέση πάντοτε με τα ίδια τα στοιχεία της φύσης, του ανθρώπινου πολιτισμού, τα συναισθήματα, τις εικόνες ή τα γεγονότα που κάθε φορά πραγματευόμαστε.

     Στο τέλος κάθε ιστορίας τα παιδιά αναπαριστούν κομμάτια της με ζωγραφική, κίνηση, μουσικά και αυτοσχεδιαστικά παιχνίδια. Κάθε παιδί παίρνει μαζί του ένα σχεδιάγραμμα με όλες τις ρίζες και τις λέξεις της εκάστοτε ιστορίας για περαιτέρω σπουδή και μελέτη καθώς κι ένα cd με τους ήχους και την μουσική κάθε εργαστηρίου.